Author's Posts

20130115-075849.jpgTsja, de volgende stap is aangebroken. Mijn oude website werd best goed gevonden. Op hoogtijdagen scoorde ik 1500 hits per nieuwe post. Nu moet ik een nieuwe doelgroep van volgers en fans aanboren. Zo rap gaat dat niet natuurlijk. Want ik heb nu veel meer concullega’s dan in 2006, toen ik begon. De weblogs van professionals in het geschreven woord zijn overvloedig, als de glazen dakpannen op deze foto. Lees verder verhalen vertellen

Lees verder

loslatenSinds vandaag is mijn oude website niet meer. Zoals John Cleese zei tegen dierenwinkeleigenaar Michael Palin: “I know a dead parrot when I see one and I’m looking at it right now.”

Detekstschrijver.nl is nu rustende van bijna 8 jaar hard werken. Daarmee ben ik los van mijn oude bedrijfsplan en de activiteiten die ik onder die naam ondernam. De URL heb ik nog wel, dat blijft ook nog wel even zo. Why change a winning team?

Binnenkort verstuur ik mijn eerste nieuwsbrief. Wil je die ontvangen? Meld je daarvoor aan links onderaan de pagina.

 

Lees verder

Al heel lang draag ik geen horloge meer. Te vaak had ik ’s avonds striemen in mijn pols van het bandje dat steeds strakker ging zitten. Of bleek de band geen RVS-metaal te zijn maar zat er nikkel in. Of was het toch niet zo waterproof als de Thaise verkoper in Bangkok beweerde… Wil ik nu weten hoe laat het is, dan kijk ik op mijn iPhone.

Sinds ik horlogeloos ben, lijkt het wel of de tijd sneller gaat. Een werkdag van acht uur vind ik nu kort. Het verrast me iedere keer weer als ik zie in mijn Paymo dat ik er alweer tien uur op heb zitten. Of aan het eind van de week een werkweek van 50 uur heb gemaakt.

Tijd is betrekkelijk, het is een concept tussen je oren. Tussen mijn oren zitten er niet genoeg uren in een dag om alles te doen wat ik wil. Toen ik nog een horloge droeg, moest ik de wijzers weleens dwingen om te verschuiven, zo traag verliep het allemaal. Schiet eens op zeg, ik heb nog meer te doen!

Vanmiddag ga ik naar een workshop Familieverhalen vertellen, via Tekstnet. Dan kijken we terug in de tijd, want ons is gevraagd een foto mee te nemen over wie we willen schrijven. In mijn hoofd ben ik terug in de tijd als ik naar familiefoto’s kijk. Vooral als ik die foto’s zelf heb gemaakt.

Tijd verglijdt, wie schrijft die blijft. De kracht van familieverhalen zit hem in het stilzetten van de tijd, voor ieder lid van de familie. Van sommige tijd wil je niet dat die verglijdt, daarvan wil je dat de situatie, je gevoel, met je meegaat de eeuwigheid in. Lastig mee omgaan, het concept tijd.

 

Lees verder